Arıcıların kışlatma döneminde sıklıkla düştüğü en büyük yanılgı, arıların “kovanı ısıttığını” düşünerek kovanı tamamen havasız kalacak şekilde sarmalarıdır. Bal arıları (Apis mellifera) kovanın iç hacmini değil, yalnızca kendi oluşturdukları kış salkımının merkezini ısıtırlar.
Arılar salkım halindeyken kaslarını titreştirerek metabolik ısı üretirler. Dış ortam sıcaklığı düştükçe salkım sıkılaşır ve yalıtkan dış manto arıları ısı kaybını önler. Kovan içindeki boş alanların sıcaklığı ise dışarıyla hemen hemen aynıdır.
Bu termodinamik gerçeğin en tehlikeli sonucu kovan içi yoğuşmadır. Salkımın ürettiği 30-35°C civarındaki sıcak ve nemli hava yükselir. Eğer kovanın üst örtüsü soğuk ve yalıtımsız ise, bu nem çarparak sıvılaşır (çiğlenme noktası) ve buz gibi su damlaları halinde arıların üzerine düşer. Arıyı soğuk değil, ıslaklık öldürür.
Doğru yalıtımın bilimsel formülü: Üstten tam yalıtım, alttan tam havalandırmadır. Üst örtüde naylon branda üzerine 8mm keçe veya yüksek yoğunluklu XPS/strafor kullanarak tavandaki yoğuşmayı sıfıra indirmelisiniz. Isınan hava yükseldiği için alttaki açık ızgaradan ısı kaçışı olmaz; aksine, ağırlaşan karbondioksit ve fazla nem aşağıdan tahliye edilir.
Geleneksel ahşap tabanlar yerine polen tuzaklı plastik tabanların veya özel alt havalandırma ızgaralarının kullanılması, kovan içi hava sirkülasyonunu pasif olarak optimize eder ve bahar aylarında küflenmiş çerçeve sorununu ortadan kaldırır.
