Arıcıların internette sıkça aradığı ancak eksik bilgi yüzünden kolonilerine en çok zarar verdiği konu sonbahar/kış beslemesindeki kimyasal reaksiyonlardır. Şekerin (Sakaroz) asit veya ısı ile fruktoz ve glikoza ayrıştırılması (invert edilmesi) kışlatma için faydalıdır, ancak işlem sırasında oluşan bir yan ürün arılar için ölümcüldür: HMF (Hidroksimetilfurfural).
Arıcılar şurubu hazırlarken şeker suyunu uzun süre kaynattıklarında veya güneşte bekletilmiş eski şurupları kullandıklarında HMF seviyesi hızla artar. Yüksek HMF (40 mg/kg üzeri), arıların bağırsak epitelyum hücrelerini toksik etkiyle parçalar. Kış ortasında görülen dizanteri (ishal) ve Nosema ceranae benzeri patlayıcı ölümlerin başlıca sebebi, yanlış ısıtılmış şuruplarla yapılan beslemedir.
Kışın başarılı geçmesi için petek dizilimi fiziğine saygı duyulmalıdır. Kış arıları (yağ dokusu kalınlaşmış, ömrü 6 aya kadar uzayan nesil), salkım formundayken yavaşça yukarı doğru hareket ederek besin tüketirler. Bu yüzden “bal kemeri” denilen ve peteğin üst kısmında yer alan sırlanmış karbonhidrat stoğunun kesintisiz olması hayati önem taşır.
Sonbaharda yapılan stok beslemelerinde, şurubun kovan içine hızla çekilmesi ve invert edilmesi gerekir. Çerçeve tipi kovan içi şurupluklar kullanmak, özellikle gecelerin soğumaya başladığı dönemlerde şurubun salkım sıcaklığı ile ılık kalmasını sağlar ve boğulmaları minimize eder.
